Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ἀπὸ τὸν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΗΤΡΟΠΕΤΡΟ
ΛΥΚΕΙΑΡΧΗΣ 1ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ

 

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει ἡλικία τουλάχιστον 50.000 ἐτῶν μὲ βάσῃ τὰ ἀνθρωπομετρικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν Σαρακατσάνων. Οἱ Σαρακατσάνοι εἲναι ἕνα πανάρχαιο ἑλληνικὸ φύλο μαρτυρημένο ἀνθρωπολογικὼς ἔδω καὶ 50.000 ἔτη, τὸ ὁποῖο ἀνέκαθεν ὁμιλεῖ ἀποκλειστικὰ τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα, χωρὶς καμμία ξένη προσμειξη. Τὸ λογικὸ συμπέρασμα εἴναι, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει τουλάχιστον τὴν ἡλικία τοῦ Σαρακατσάνικου Ἑλληνικοῦ φύλου.

Τὸ πρόγραμμα «Μουσαῖος» τοῦ Θησαυροῦ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, ἐκδόσεως τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνιας τῶν Η.Π.Α. στις ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, περιέχει περίπου 70.000.000 γλωσσικὰ λήμματα. Ὅταν ὁλοκληρωθεῖ, θὰ περιέχει 150.000.000 γλωσσικὰ λήμματα. Αὐτό τι ἀποδεικνύει; Εἲναι δυνατὸν ἔνας τέτοιος γλωσσικὸς πλοῦτος να ἔχει δημιουργηθεῖ σὲ τέσσερις μόνο χιλιάδες χρόνια, ὅπως ἰσχυρίζονται μερικοί;

 

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς ἀποδεικνύεται παναρχαία καὶ μητέρα ὅλων τῶν ὑπολοίπων γλωσσῶν, οἱ ὁποῖες εἲναι ἁπλῶς διάλεκτοι τῆς. Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει τὴν ἀκρίβεια τῆς γεωμετρίας καὶ τὴν ἀπολύτη σαφήνεια, ποὺ ἀπαιτοῦν οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστές. Ἐὰν ὕπηρχε ἡ δυνατότητα να ἐπικοινωνήσουμε μὲ ἔναν ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστῇ πολὺ μεταγενέστερης γενεὰς καὶ τοῦ γράφαμε τὸ ἀγγλικὸ ῥῆμα WRITE, αὐτὸς δεν θὰ ἀντιλαμβανόταν, τὶ ἀκριβῶς ἐννοοῦμε μὲ μίαν μόνο λέξῃ, διότι στα ἀγγλικὰ WRITE σημαίνει πολλὰ καὶ διαφορετικά: γράφω, γράφεις, γράφουμε, γράφετε, γράφουν καὶ γράφειν.

 

Ἀντιθέτως ἐὰν τοῦ γράφαμε τὸ Ἑλληνικὸ ῥῆμα ΓΡΑΦΩ, θὰ ἀντιλαμβανόταν ἀμέσως, τὶ ἐννοοῦμε. Ἐννοοῦμε: γράφω καὶ μόνον γράφω καὶ τίποτε ἄλλο. Ἀπολύτη ἀκρίβεια, εὐκρίνεια καὶ σαφήνεια. Ἀλλὰ θὰ μποροῦσε κάποιος να ἀντιτείνει, ὅτι καὶ ἡ Λατινικὴ γλῶσσα ἔχει τὴν ἴδια ἀκρίβεια. Μήπως ἔχει δίκιο; Ἂς παρουμε λοιπὸν τὸ «amo», ἕνα ῥῆμα ὁμαλὸ τῆς Λατινικῆς γλώσσης. Τὸ σύνολο τῶν μονολεκτικῶν τύπων τοῦ ῥήματος αὐτοῦ στην ἐνεργητικὴ φωνὴ εἲναι 80 καὶ τὸ ἀντιστοιχο σύνολο τῶν τύπων τοῦ στῇ Μέση φωνὴ εἲναι 42. Ἔχουμε δηλαδὴ ἕνα γενικὸ σύνολο 122 ῥηματικὼν τύπων στην Λατινική.

 

Ἂς παρουμε τώρα τὸ «λύω», ἕνα ἐπίσης ὁμαλὸ ῥῆμα τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς γλώσσης. Τὸ σύνολο τῶν μονολεκτικῶν τύπων τοῦ ῥήματος αὐτοῦ στην ἐνεργητικὴ φωνὴ εἲναι 137, στην Μέση Φωνὴ 145 καὶ στῇ Μέση μὲ Παθητικὴ Διαθεση 55.

 

Ἔχουμε δηλαδὴ ἕνα σύνολο 337 ῥηματικὼν τύπων. Ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ ἔχει σχεδὸν τριπλασίους ῥηματικοὺς τύπους ἑνὸς ὁμαλοῦ ῥήματος, ἀπὸ ὅσους διαθέτει ἡ Λατινικὴ γλῶσσα. Ἄρα ἔχει τριπλάσια ἀκρίβεια ἀποδόσεως νοήματος, ἀπὸ ὅσην διαθέτει ἡ Λατινική. Ἐὰν μάλιστα συγκρίνουμε τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ μὲ τὶς σύγχρονες γλῶσσες στον τομέα τῆς ἀκριβείας ἀποδόσεως νοήματος, τὰ ἀποτελέσματα θὰ εἲναι ἀπογοητευτικὰ για αὐτές.

 

Να γιατὶ οἱ Ἀμερικανικὲς καὶ οἱ Ἰαπωνικὲς Ἐταιρεῖες Ἠλεκτρονικῶν Ὑπολογιστῶν ὅταν ζητοῦν ὑψηλόβαθμα Στελέχη, ἀπαιτοῦν να ἔχουν καὶ γνώση τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσης. Αὐτοὶ κάτι θὰ ξεροῦν. Ἀντιθέτως, ἐμεὶς οἱ ἔξυπνοι...

 

Ἐκτὸς αὐτῶν δεν πρέπει να λησμονοῦμε καὶ τὸ νεολιθικὸ κεραμεικὸ θραῦσμα, τὸ εὑρεθὲν στα Γιούρα τῆς Ἁλλονήσου ἀπὸ τὸν Ἀδαμάντιο Σάμψων, ἡλικίας περίπου 6.000 ἐτῶν π.Χ. καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου διακρίνονται ὁλοκαθαρὰ τὰ κεφάλαια ἑλληνικὰ ἀλφαβητικὰ γράμματα Α,Δ,Υ, μὲ ἄγνωστη βέβαια μέχρι στιγμῆς φωνητικὴ ἀξία. Πράγματι δεν εἲναι βέβαιον, ὅτι προκεῖται περὶ γραμμάτων. Ὅμως τὸ γεγονός, ὅτι παρόμοια σύμβολα ὑπάρχουν σὲ χιλιάδες νεολιθικὰ θραύσματα, εὑρεθέντα στην κοιλάδα τοῦ βορείου Νέστου στην Μοισία (σημερινὴ Βουλγαρία) καὶ ἀνήκοντα στην πέμπτη χιλιετία π.Χ. καθὼς καὶ τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονός, ὅτι παρόμοια σύμβολα ἀνιχνεύονται στην περιφήμη πινακίδα τοῦ Δισπηλιού, ἡ ὁποία φέρει γραφὴ τοῦ 5.250 π.Χ., ἀποδεικνύει, ὅτι ὁ μείζων ἑλληνικὸς χῶρος εἶχε ἀλφαβητικὰ γράμματα τρεῖς καὶ τέσσερις χιλιάδες χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ὑποτιθεμένη δημιουργία τοῦ ἀλφαβήτου ἀπὸ τοὺς «Φοίνικες».

 

Πιστεύω ἀκράδαντα, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἀλφαβητικὴ γραφὴ συνύπηρχε μὲ τὴν εἰκονογραφικὴ καὶ τὴν συλλαβογραφικὴ γραφή, ὅπως ἀκριβῶς καὶ στις ἡμέρες μας συνυπάρχει ἡ ἀλφαβητικὴ γραφὴ τῶν πινακίδων τῆς τροχαίας, ὅπου ἕνα ἁπλὸ θαυμαστικό (!) ἐντὸς τριγώνου σημαίνει: «Προσοχὴ ἀπροσδιόριστος κίνδυνος.» Φαντασθῆτε λοιπόν, τὶ θὰ συνέβαινε, ἂν μετὰ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια ἀνακάλυπτον σὲ κάποια ἀνασκαφὴ μία τέτοια πινακίδα τῆς τροχαίας καὶ δεν ἀνακαλύπτονταν ἀλφαβητικὲς γραφές, λόγω φθορὰς τῶν φερόντων ὑλικῶν. Πολλοὶ ἐπιστήμονες θὰ ἰσχυρίζονταν τότε, ὅτι στῇ σημερινὴ Ἑλλάδα τοῦ 2.000 μ.Χ. δεν ὕπηρχε ἀλφάβητο, ἀλλὰ μόνο εἰκονογραφικὴ γραφή!!

 

Προσδοκῶ, ὅτι ἐὰν γίνουν ἐναλίες ἀνασκαφὲς στο Αἰγαῖο ἢ ἀνασκαφὲς σὲ λιμναῖες οἰκήσεις τῆς κυρίως Ἑλλάδος, ὅπου ἡ διαρκὴς ὑγρασία διασῴζει ἔγγραφα ὀργανικὰ ὑλικά, θὰ εὐρεθοῦμε πρὸ ἐκπλήξεων σχετικὰ μες τὴν ἑλληνικὴ ἀλφαβητικὴ γραφή.