4. Οἱ Ὀροὶ τῆς Δικαιώσεως__________(O)

26 Ἰουλίου 1991
Νικόλαος Ε. Καλοδήμας
Ἕλλην Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς
Alberny Valley Times B.
Canada

ΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΩΣ

Τὸ δόγμα τῆς σωτηρίας ἐν Χριστῷ εἶναι τὸ αἰώνιο δόγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ καρδία τῆς Χριστιανικῆς μας πίστεως. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἲναι ὁ Λυτρωτὴς καὶ Σωτὴρ τοῦ ἀνθρώπινου γένους.

«Τῇ γὰρ χάριτι ἔστε σεσῳσμένοι διὰ τῆς πίστεως. καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον…», γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. Β΄: 8), ἀλλὰ ἐπίσης διδάσκει, «Μετὰ φόβον καὶ τρόμου τὴν ἑαυτὸν σωτηρίαν κατεργάζεσθε». (Φιλιπ. Β΄: 12)

Τοῦ ἀνθρώπου ἡ σωτηρία συνίσταται εἷς τὸ να ἀποκτήσει αἰώνιον ζωὴν ἐν Θεῶ, εἷς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν. «Τίποτε ἀκάθαρτον δεν μπορεῖ να εἰσέλθει εἷς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. Έ΄:5, Ἀποκαλ. ΚΑ΄:27).

Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε εἷς τὸν κόσμον μὲ σκοπὸν

¶) «να ἀνοίξει τὸ μονοπάτι» εἷς τὴν ὁλότητα τοῦ για προσωπικὴ σωτηρία στον καθένα μας. καὶ αὐτὸ σημαίνει

Β) να κατευθύνει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, εἷς τὴν ἀναζητήσῃ, εἷς τὴν δίψαν για τὸ Βασίλειον τοῦ Θεοῦ, καὶ να δίδει βοήθειαν, να δίδει δύναμη ἐπάνω εἷς τὸ μονοπάτι τῆς σωτηρίας για τὴν ἀπόκτησιν προσωπικῆς πνευματικότητας, καθαρότητος καὶ ἁγιασμοῦ.

Τὸ πρῶτο ἀπὸ αὐτὰ ἔχει ἐκπληρωθεῖ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ ὁλοσχερῶς. Τὸ δεύτερο ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς, ἂν καὶ ἔχει ἀκπληρωθεῖ ὑπὸ «τῆς δράσεως τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ» ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.

Οἱ στοιχειώδης καταστάσεις για δικαιώσῃ (λύτρωση καὶ σωτηρία) εἴναι:

¶) ἡ πιστῆς μας εἷς τὸν Σωτηρὰ Χριστὸν καὶ

Β) οἱ καλὲς πράξεις που πηγάζουν ἀπὸ τὶς ἀρετὲς μας καὶ τὴν ἁγίαν ζωὴν μας.

«Λογιζόμεθα οὖν πίστει δικαιούσθαι ἄνθρωπον» (Ρωμ. Γ΄:28)

Ὑπὸ πίστεως, ἐννοοῦμε πιστὴ καὶ ὄχι θεωρητικὴ γνῶσι καὶ ἀποδοχὴ τῶν ἀληθειῶν που ὁ Χριστὸς ἀποκάλυψε, ὑπὸ φλογερὴς καὶ ζωντανὴς πίστεως ἐν Χριστῷ τὸν Σωτηρὰ μας. Ἡ Πιστῆς ἀρχίζει τὴν διαδικασία τῆς δικαιώσεως καὶ ἡ ἀγάπη τὴν συμπληρώνει καὶ τὴν στέφει. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πιστήν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι…» καὶ «γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἡ κύμβαλον ἀλαλάζων». (Ἃ΄Κορινθ. ΙΓ΄: 1-2)

«Πίστις» λέγει ὁ Ἀπόστολος «δι΄ ἀγάπης ἐνεργουμένη» (Γαλατ. Έ΄: 6), πίστις ἡ ὁποία ἀποδεικνύεται ἀληθὴς καὶ ζωντανὴ ὑπὸ ἔργων ἀγάπης. Ὅθεν ἡ πρώτη κατάστασις εἲναι ἡ Πιστῆς, ἡ δευτέρα εἲναι ἡ ἀγάπη.

Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωνος βροντοφωνεῖ: «Ἐξ ἔργων δικαιοῦται ὁ ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἐκ πίστεως μόνον». (Ἰακωβ. Β΄:24)

Τοῦ Λουθήρου ἕνα μεγάλο πρόβλημα καί που δεν ἠδυνήθη να λύσει, ἦτο μία ἀναφορὰ εἲς τὴν Ἐπιστολὴν τοῦ Ἀποστόλου Ἰακώβου που ἔλεγε, «οὕτω καὶ ἡ πιστῆς, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχει, νεκρά ἐστι καθ΄ ἑαυτὴν» (Ἰακωβ. Β΄:17). Καὶ ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος συνεχίζει, «καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. Β΄: 19)

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο πρέπει να ἀναφεορυμε ὅτι ἐμεὶς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἔχομεν μεγάλη διαφορὰν ἀπὸ τοὺς Διαμαρτυρόμενους οἱ ὁποῖοι, ἐσφαλμένως ἑρμηνεύοντες ἀρκετὰ ἐδάφια ἀπὸ τάς Ἁγίας Γραφάς, ἀποῤῥίπτουν τελείως τὰ καλὰ ἔργα. Ἐντούτοις ὅλα αὐτά που ἀναφέραμε ξεκαθαρὰ ὑποστηρίζουν καὶ στηρίζουν τὴν ὀρθότητα τῆς Ὀρθοδόξου ἀπόψεως, ἡ ὁποία εἲναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος δεν δικαιώνεται μόνο μὲ τὴν Πιστήν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἔργα τῆς πίστεως, ποὺ εἲναι ἀπαραίτητα διὰ να βεβαιώνουν καὶ προσεπικυρώνουν τὴν πιστή. Δεν εἲναι αὐτὸ μία ἅλλῃ ἀποδείξῃ ὅτι οἱ Διαμαρτυρόμενοι ποῦ πιστεύουν εἷς τὸ αἱρετικὸν δόγμα τοῦ Προορισμοῦ ἐκτρέπονται (παρεκκλινοῦν) ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅταν λένε ὅτι σῴζονται ὑπὸ τῆς χάριτος διὰ μέσον τῆς πίστεως μόνον;

Χρησιμοποιώντας Προκρούστιες μεθόδους ἄφενος, ἂς μου ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση, τεντώνουν τὴν πιστὴ καὶ ἀφετέρου περικόπτουν τὰ κεφάλαια τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὰ ὁποῖα καταδικάζουν τὰ αἱρετικὰ τοὺς κηρύγματα. Καὶ δεν εἲναι μόνο αὐτό. Καθὼς ὁ κλέπτῃς φωνάζει για να φοβηθεῖ ὁ νοικοκύρης ἀποκαλοῦν τὴν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ὡς αἱρετικήν, οἱ αἱρετικοί. «Ώ, Τιμόθεε… τινές… περὶ τὴν πιστὴν ἠστόχησαν» (Ἃ΄Τιμοθ. ΣΤ΄: 20 – 21).

Ἔδω ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος δεν ἐννοεῖ ἔργα τοῦ Νόμου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, δηλαδὴ περιτομὴ καὶ θυσία ζῴων, περὶ τῶν ὁποίων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου, ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ». (Γαλ. Β΄:16).

Ἐννοεῖ τὰ ἔργα τῆς πίστεως, τῆς δικαιοσύνης τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀγάπης. Ἡ Ἀγάπη εἲναι ἡ ζωντανὴ πιστῆς.

Συνεπὼς οἱ βασικὲς προϋποθέσεις για τὴν δικαίωσιν τοῦ ἀνθρώπου εἲναι ἡ πιστῆς καὶ τὰ ἔργα τῆς πίστεως, πιστῆς καὶ ἀγάπη, ζωντανὴ πιστὴ καὶ ἐνεργὸς ἀγάπη.