Ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου καὶ δέλεαρ τῶν Βουλγάρων τῶν Σκοπιῶν, ἡ Μακεδονία τοῦ Τίτο
Ἔλεγχος τοῦ Αἰγαίου καὶ δέλεαρ τῶν Βουλγάρων τῶν Σκοπιῶν,
ἡ Μακεδονία τοῦ Τίτο

Τοῦ ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΤΗ
Πρῴην Ὑπουργοῦ Προέδρου
τῆς «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ»
 
 
O Τίτο τὴν 2α Αὐγούστου 1944, εὑρισκόμενος σὲ Σερβικὸ ἔδαφος, ἀνήγγειλε τῇ δημιουργίᾳ Σοσιαλιστικὴς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας μὲ τρεῖς στόχους:
 
1. Να ἀποδυναμώσει ὡς Κροάτης τῇ Σερβία, ἀποσπῶντας τῇ νότιᾳ Σερβία, ποὺ τῇ μετονόμασε «Μακεδονίᾳ».
 
2. Να ἐκπληρώσει τὸ χρέος τοῦ ὡς Κομμουνιστής, για τὰ ἐπεκτατικὰ σχέδια τῆς Σοβιετικὴς Ἑνώσεως.
 
3. Να ἀποσπάσει τοὺς Βουλγάρους τῶν Σκοπιῶν ἀπὸ τῇ Βουλγαρία. Ὁ Σερβικὸς στρατός, ὅταν κατέλαβε τὸ 1912 καὶ τῇ νότιᾳ Σερβία, τοὺς Βουλγάρους που κατοικοῦσαν ἐκεῖ ἀπὸ τὴν Τουρκοκρατία δεν τοὺς ἐπέβαλε να πάνε στῇ Βουλγαρία, ὅπως ἔκανε ἡ Ἑλλάδα τὸ 1922 στην ἀνταλλαγῇ τῶν πληθυσμῶν, ποὺ ἔγινε ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τῆς ΚΤΕ. Τοὺς ἔδωσε Σερβικὰ ὀνόματα καὶ στα Σχολεῖα ἐδιδάσκετο ἡ Σερβικὴ γλῶσσα. Ὁ Τίτο ἤλπιζε ὀνομάζοντας τὴν περιοχὴ «Μακεδονία» καὶ τοὺς κατοίκους τῆς «Μακεδόνες» καὶ ὀνομάζοντας τὸ προφορικὸ Βουλγαρικὸ ἰδίωμα στα Σκοπιὰ «Μακεδονικὴ» γλῶσσα, ὅτι θὰ τοὺς ἐπηρέαζε, πρᾶγμά που δεν πέτυχε.
 
Ὁ Χίτλερ τὸ 1941 παραχώρησε τὰ Σκοπιὰ στην συμμαχο τοῦ Βουλγαρία.
 
Ὁ τελευταῖος στόχος ἐπιβεβαιώνεται:
 
1. Ὅπως ἀνέφερα, ὁ Τίτο ὀνόμασε «Μακεδονικὴ γλῶσσα» τὸ ὁμιλούμενο στα Σκοπιὰ προφορικὸ Βουλγαρικὸ ἰδίωμα, τὸ ὁποῖο μορφοποίησε μετὰ ἀπὸ ἐπεξεργασία εἰδικῶν ὡς γλῶσσα μέσα σὲ 8 μῆνες.
 
2. Στα Σκοπιὰ δημιουργήθηκε Βουλγαρικὸ κόμμα καὶ πολλὲς ἑκατοντάδες Σκοπιανοὶ ἀπέκτησαν ἤδη Βουλγαρικὰ διαβατήρια μετὰ τὴν ἐντάξῃ τῆς Βουλγαρίας στην Ε.Ε.
 
3. Σὲ ἀντιδικία τῶν ἐφημεριδῶν ΝΤΕΒΝΙΚ τῶν Σκοπιῶν καὶ ΤΡΟΥΝΤ τῆς Βουλγαρίας, ἀποκαλύπτεται ὅτι ὁ Τίτο ὑποχρέωνε μὲ πιέσεις τοὺς Βούλγαρους να λέγονται «Μακεδόνες» καὶ ὅτι ἡ ἐφημερίδα ΤΡΟΥΝΤ ἀναφέρει ὅτι οἱ Βούλγαροι εἲναι περισσότεροι στα Σκοπιά.
 
4. Ἀποκαλυπτικὸ εἲναι τὸ ἀνυπόγραφο ἀνθελληνικὸ ἄρθρο Macedonians τῆς Ἐγκυκλοπαίδειας τοῦ Harvard τὸ 1980, τῶν Ἐθνικῶν Κοινοτήτων τῆς Ἀμερικής που δημοσιεύεται στο βιβλίο μου «Ἡ Πλαστογράφηση τῆς Ἱστορίας τῆς Μακεδονίας». «Στο ἄρθρο που καταλαμβάνει 5 σελίδες, ὁ συντάκτης τοῦ ἀφιερώνει 2 σειρὲς για Φίλιππο καὶ Ἀλέξανδρο ὅπου ἀναφέρει ὅτι τὸ Βασίλειο τοὺς προκαλεῖ ἀντιθετες ἀπόψεις». «Μακεδονία καὶ μακεδονικὴ γλῶσσα (δέχεται τὸ ἄρθρο) ὅτι δημιουργήθηκε τὸ 1945.
 
«Μέχρι τὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οἱ μετανάστες ἀπὸ τὴν Μακεδονία στην Ἀμερικὴ θεωροῦσαν τὸν ἑαυτὸ τοὺς Βουλγάρους ἢ Βουλγαρομακεδόνες». «Τὸν 20ο αἰῶνα ὁρισμένοι διανοούμενοι ὑποστήριξαν ὅτι ἡ Μακεδονία δεν εἲναι οὔτε Ἑλληνική, οὔτε Βουλγαρική, οὔτε Σερβική, ἀλλὰ χωριστὸς λαὸς καὶ αὐτὸ δέχθηκε τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα τῆς Γιουγκοσλαβίας τὸ 1945».
 
Ἔγραψα γράμμα στον Προεδρο τοῦ Πανεπιστημίου Harvard διαμαρτυρόμενος για τὸ ἄρθρο. Τὸ Πανεπιστήμιό μου ἀπάντησε ὅτι ὁ Πρόεδρος ἤταν σὲ ἄδεια. Τὸ ἄρθρο καὶ τὴν ἀπαντήση τὰ ἔστειλα στον ἀείμνηστο Ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ Κων. Τρυπάνη που ἤταν καθηγητὴς τοῦ Cambridge καὶ τοῦ Harvard. Ἔστειλε ἐπιστολὴ για τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια για τὴν Μακεδονία καὶ πῆρε ἀπαντήση ἀπὸ κάποιον Thernstorn χωρὶς να λαμβάνει θέση ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ ἄρθρου.
 
Στην κηδεία τῆς συζύγου τοῦ Τρυπάνη πηγὰ στο Νεκροταφεῖο τῆς Κηφισιάς, ὅπου ὁ Τρυπάνης ἤταν σὲ καροτσάκι καὶ τὸν συλλυπήθηκα, ἀλλὰ ἀντὶ εὐχαριστῶ, μὲ παλλόμενη φωνή, μοῦ εἶπε: «Παιδί μου, να συνεχίσεις τὸν ἀγῶνά σου». Ἐνθυμοῦμαι τῇ συστάσῃ αὐτῇ μὲ συγκίνηση καὶ συνεχίζω τὸν ἀγῶνά μου για τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια για τὴν Μακεδονία, τὴν ἀποκαλύψῃ τῆς Σκοπιανὴς ἀπάτης καὶ τὴν ὑπεράσπιση τοῦ κυριοτέρου ἀτομικού μου δικαιώματος, δηλαδὴ τῆς ταυτοτήτας μου ὡς Μακεδόνα.
 
 

 
 
Δεῖτε καί ἐσεῖς τήν γνώμη σᾶς ἐδῶ. Χρησιμοποιῆστε τή φόρμα ἐπικοινωνίας τῆς ἰστοσελίδας μας καί ἀποστείλατε τό ἄρθρο σας, τό ὁποῖο ἐμεῖς θά ἀναλάβουμε νά τό δημοσιεύσουμε σέ αὐτήν.