Ὑψηλὰ Διανοήματα. ΟΚΤΑΝΑ - Νικολάου Ε. Καλοδήμα.

Ὑψηλὰ Διανοήματα

 

ΟΚΤΑΝΑ

"Ὅταν διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς θελήσεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐπιτακτική, ἀδήριτο ἀνάγκη δημιουργηθοῦν οἱ προϋποθέσεις καὶ ἐκτελεσθοῦν ὄχι οἰκοδομικὰ ἢ ὀρθολογιστικά, μὰ διαφορετικὰ τελείως ἔργα, εἰς τὴν καρδιά τοῦ μέλλοντος, εἰς τὴν καρδιά τῶν ὑψηλῶν ὀροπεδίων καὶ πρὸ παντὸς μὲσ΄τὴν καρδιά τοῦ κάθε ἀνθρώπου, θὰ ὑπάρξει τότε μόνον ἡ Νέα Πόλις καὶ θὰ ὀνομασθεῖ πρωτεύουσα τῆς ἑνωμένης, τῆς ἀρραγοῦς καὶ ἀδιαιρέτου Οἰκουμένης...
 

Ἄγνωστον ἂν ἡ παλαιά, ποὺ ἐκτείνεται πρὸ τοῦ ὠκεανοῦ στὰ πόδια τοῦ κατακόρυφου βράχου, ἄγνωστον ἂν θὰ ἐγκαταλειφθεῖ, ἢ ἂν θὰ ὑφίσταται κἀν στὰ χρόνια ἐκείνα, ἢ ἄν, ἀπέραντη καὶ κενή, θὰ διατηρηθεῖ ὡς δεῖγμα μιᾶς ἐλεεινῆς, μιᾶς ἀποφράδος ἐποχῆς, ἢ ὡς θλιβερὸ μουσεῖο διδακτικό, πλῆρες παραδειγμάτων πρὸς ἀποφυγήν. Ἐκεῖνό που εἲναι βέβαιο εἲναι ἄτι ἡ Νέα Πόλις θὰ οἰκοδομηθεῖ, ἢ μᾶλλον θὰ δημιουργηθεῖ, καὶ θὰ εἲναι ἡ πρωτεύουσα τοῦ Νέου Κόσμου, εἰς τὴν καρδία τοῦ μέλλοντος καὶ τῶν ἀνθρώπων, μετὰ χρόνια πολλά, ὀδυνηρά, βλακώδη καὶ ἀνιαρά, ἴσως μετὰ ἀπὸ μίαν ἅλωσιν ὁριστικήν, μετὰ τὴν μάχη τὴν τρομακτικὴ τοῦ ἐπερχομένου Ἀρμαγεδδῶνος".

 

 

 

Ὁ Ἄνθρωπος τοῦ Βιτρούβιου, τοῦ Λεονάρντο Ντα Βίντσι (ἔτος περίπου 1490)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ μὲ τὸ ἀριστούργημα τοῦ «ΌΧΙ ΜΠΡΑΖΙΛΙΑ ΜΑ ΟΚΤΑΝΑ», ποὺ μέρος τοῦ παρουσιάζω σήμερα δινεῖ ἕνα ἄκομα δεῖγμα τῆς ἰδιοφυΐας καὶ τῆς οἰκουμενικῆς προσφορᾶς τοῦ στην ποιήσῃ καὶ τὸν ὑπεῤῥεαλισμό.

"Δεν θὰ ἐξετάσω τάς λεπτομερείας, λέγει, εἲναι μακρὰν ἀκόμη ἡ ἐποχή, ὥστε ἀπὸ τοῦδε να τάς γνωρίζωμεν καταλεπτῶς, ἢ «Ταὐτὸν priori». Αὐτό που μὲ ἐνδιαφέρει ἀπολύτως καὶ θὰ ἔπρεπε να ἐνδιαφέρει ὅλους εἲναι ὅτι ἡ Νέα Πόλις θὰ ὁλοκληρωθεῖ, θὰ γίνει. Ὄχι βεβαίως ἀπὸ ἀρχιτέκτονας καὶ πολεοδόμους οἰηματίας, ποὺ ἀσφαλῶς πιστεύουν, οἱ καημένοι, ὅτι μποροὺν αὐτοὶ τοὺς βίους τῶν ἀνθρώπων ἐκ τῶν προτέρων να ῥυθμίζουν καὶ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας, μὲ χάρακες, μὲ ὑποδεκάμετρα, γωνίες καὶ «ταῦ», μέσα στα σχέδια τῆς φιλαυτίας τῶν, ναρκισσευόμενοι (μαρξιστικά, φασιστικά, ἢ ἀστικά), πνίγοντες καὶ πνιγόμενοι, να κανονίζουν.
 

Ὄχι, δεν θὰ κτισθῇ ἡ Νέα Πόλις ἔτσι, μὰ θὰ κτισθῇ ἀπ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν οἱ ἄνθρωποι, ἔχοντες ἑξαντλήσει τάς ἀρνήσεις, καὶ τάς καλὰς καὶ τάς κακάς, βλέποντες τὸ ἀστράπτον φῶς τῆς ἀντὶ σοφιστείας τουτέστι τὸ φῶς τῆς ἄνευ δογμάτων, ἄνευ ἐνδυμάτων Ἀληθείας παύσουν στα αἵματα καὶ στα βαριὰ ἁμαρτήματα χέρια καὶ πόδια να βυθίζουν, καὶ ἀφήσουν μέσα στις ψυχὲς τῶν, μὲ οἶστρον καταφάσεως, ὅλα τὰ δένδρα τῆς Ἐδέμ, μὲ πλήρεις καρποὺς καὶ δίχως ὄφεις μὰ τὸν Θεό, ἢ τοὺς Θεοὺς τελείως ἐλεύθερα ν` ἀνθίσουν.
 

Ναί, ναὶ (ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν), σᾶς λέγω τὴν ἀλήθειαν, Ἡ Νέα Πόλις θὰ κτισθῇ καὶ δεν θὰ εἲναι χθαμαλὴ σὲ βαλτοτόπια, Θὰ οἰκοδομηθῇ στα ὑψίπεδα τῆς Οἰκουμένης, μὰ δεν θὰ ὀνομασθῇ Μπραζίλια, Σιών, Μόσχα, ἢ Νέα Ὑόρκη, ἀλλὰ θὰ ὀνομασθῇ ἡ πόλις αὐτὴ Ὀκτάνα".
 

Τώρα ὁ καθεὶς θὰ διερωτηθεῖ εὐλόγως: "Μὰ τὶ θὰ πεῖ Ὀκτάνα;" Δίκαιο τὸ ἐρώτημα.

Ἂς δοῦμε στῇ συνέχεια συνοπτικώς, τὶ πρεσβεύει ὁ Λεονάρντο Ντα Βίντσι για τὴν «ΟΚΤΑΝΑ».

 

Α. Ἡ θεωρία τοῦ Λεονάρντο Ντα Βίντσι «ΟΚΤΑΝΑ» εἲναι ἐντελῶς ἀντίθετος μὲ ἰσχυρὰ καὶ ἀκλόνητα ἐπιχειρήματα, ὅπως θὰ ἀποδείξωμεν πιὸ κάτω, μὲ τὴν θεωρία τῆς παγκοσμιοποιήσεώς που σὰν δόγμα ἔχει τὴν θεοποίησιν τῆς ἀξίας τοῦ χρήματος. Χρήματα καὶ μόνο πολλὰ χρήματα εἲναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀλλὰ αὐτὸ για να ἐπιτευχθεῖ πρέπει μέσω τῆς ἐκπαιδεύσεως τῶν νέων σὲ ὄλες τις βαθμίδες τῆς, να ἀποβλέπουμε μόνο στῇ εἰδίκευση μιᾶς ἐπιστήμης, ὥστε να μὴν ἔχουν τὸν χρόνο οἱ φοιτηταὶ ν` ἀσχοληθοὺν μὲ τὴν οὐσία τοῦ πολιτισμοῦ. Ὅταν τὸ ἐπιτυχεῖ αὐτὸ ἡ θεωρία τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τότε θὰ ἐπικρατήσει.

Ἡ ἀνθρωπίνη σκέψις ἢ δημιουργεῖ ἢ καταστρέφει. Ἄρα τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ συνυπάρχουν μέσα μας (στον ἐγκέφαλο μας) καὶ εἲναι μία ὁλότης συνειλιγμένη, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ μέρη ἀλληλένδετα καὶ σχετικὰ μεταξὺ τοὺς (πολυπλοκότης).

Ἡ ἀνισοῤῥοπία που παρατηρεῖται στην ἐποχὴ μας, σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τοῦ πολιτισμοῦ μας, ὁδηγεῖ ἢ στην ἀνιδιοτελὴ ἀγάπη ἢ στο ἀῤῥωστημένο πάθος τοῦ μίσους. Τὸ ἀπολυτο δεν εἲναι ἰδιότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ θεϊκὴ ἐπιτεύξη. Ὁ ἁγνὸς ἄνθρωπος ἢ ὁ ὑπάνθρωπος εἲναι ἀκραῖες περιπτώσεις, ἔξω ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ ἀνθρωπισμένου ἀνθρώπου καὶ ὄχι ζῴου. Σκοπὸς μας λοιπὸν εἲναι ἡ ἐξισοῤῥόπησις τῶν ἐνστίκτων μας μὲ τις ἠθικὲς ἀξίες.

 

Β. Ὁ Δημήτριος Καλλίγερος, πρῴην Δ/ντὴς Προνοίας ἀπὸ τὴν Κόρινθο, ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ΟΚΤΑΝΑ δεν εἲναι οὐτοπία, ἀλλὰ εὐτοπία. Οὐτοπία (οὒ-τόπος) εἲναι κάτι τὸ ἐξωπραγματικόν, τὸ ἀνεφικτόν. Εὐτοπία (εὖ-τόπος δηλ. καλὸς τόπος) εἲναι ἡ ἄμεσος ἀναζήτησις τοῦ καλλιτέρου ἐφικτοῦ κόσμου, πέρα ἀπὸ τὰ "ῥεαλιστικὰ ἀδιέξοδα" καὶ τὶς οὐτοπίες. Εὐτοπία σημαίνει ῥεαλιστικὴ πορεία πρὸς τὸν καλὸ τόπο τοῦ ἐφικτοῦ. Προσωπικῶς νομίζω ὅτι δύναται να πραγματοποιηθεῖ μὲ τὴν συνεχῆ ἀσκήσῃ καὶ προσπάθεια πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή. Η ΟΚΤΑΝΑ εἶναι γέννημα τῆς ἐννοίας τοῦ ἀριθμοῦ ὀκτῶ (8):

α) Ἡ Ὀκτάβα, οἱ ὀκτῶ (8) φθόγγοι τοῦ πενταγράμου, εἲναι ἡ ἁρμονία στῇ μουσική. Ἁρμονικὴ ἀναλογία δίδουν τρεῖς ἀριθμοὶ Α, Β, Γ, ὅταν Α/Γ=Α-Β/Β-Γ. Ὁ ἀριθμὸς Β ὀνομάζεται μέσος ἁρμονικός, ἐνῶ οἱ ἀριθμοὶ Α καὶ Γ ὀνομάζονται ἄκροι ὀροί. Ὁ ἀριθμὸς 8 εἶναι τὸ ἁρμονικὸ μέσο τῶν ἄκρων ὁρῶν τῆς ἀναλογίας τοῦ 6 καὶ τοῦ 12 τῆς μουσικῆς ἀναλογίας, 12:6=(12-8):(8-6)=4:2, ἐκφράζοντας τῇ συχνότητα τοῦ φθόγγου Φα καὶ ὁ ἀριθμὸς 9 τὸ ἀριθμητικὸ μέσο τῶν ἄκρων ὁρῶν τῆς ἰδίας ἀναλογίας (12+6):2=9 καὶ ἐκφράζει τῇ συχνότητα τοῦ φθόγγου Σολ.

β) Ἡ ἁρμονία μέσα ἀπὸ τὶς συγκρούσεις στο ἀπειρο ?.

γ) Οἱ ὀκτῶ (8) κατευθύνσεις στον ἀέρα, στον ὁρίζοντα, Ἀνατολικά, Δυτικά, Βόρεια, Νότια, Βορειοανατολικά, Νοτιοανατολικά, Βορειοδυτικὰ καὶ Νοτιοδυτικά.

δ) Τὸ ὀκτῶ (8) για τοὺς Πυθαγορείους εἲναι ἡ κεντρικὴ ἰσοῤῥοπία τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἐκφράζει τὸν ἐρώτᾳ, παριστᾲ τάς 8 οὐρανίους σφαίρας καὶ τοὺς 8 φθόγγους τῆς μουσικῆς κλίμακος δηλ. τῆς ἁρμονίας τοῦ κόσμου. Στην Ἀρχαία Ἑλλάδα, οἱ Πυθαγόρειοι κατασκευάσαν τῇ μουσικῇ ἀναλογίᾳ καὶ τῇ μουσικῇ κλίμακα διὰ μέσου τοῦ κύβου, ποὺ συμβολίζει τῇ γῆ καὶ τὸ συνδιασμὸ τῶν στοιχείων τῆς. Ὁ κύβος ἔχει 6 ἔδρες, 8 κορυφὲς καὶ 12 ἀκμές, δίδει δηλαδὴ τοὺς ὅρους: πρῶτο (6), δεύτερο (8) δηλ. τὸν ἁρμονικὸ μέσο καὶ τέταρτο (12) τῆς μουσικῆς ἀναλογίας. Ὁ τρίτος ὅρος (9) εἲναι ὁ ἀριθμητικὸς μέσος τῶν ἄκρων ὁρῶν τῆς ἰδίας ἀναλογίας (12+6):2= 9 καὶ ἐκφράζει τῇ συχνότητα τοῦ του φθόγγου Σολ,ὡς προείπαμε.

ε) Για τοὺς Γνωστικοὺς συμβολίζει τὴν σοφία, τὴν ἀπεραντοσύνη τοῦ σύμπαντος, τῇ μυστικῇ σύζευξη δύο ἑτεροφύλων ἐρωτευμένων ἀνθρώπων ὅπως ἀκριβῶς εἲναι τὸ σχέδιο στην εἰκόνα τοῦ Ῥωμαίου Μηχανολόγου Βιτρουβίου καὶ ἐρμηνευτικοὺς σχολιασμοὺς τοῦ Λεονάρντο Ντα Βίντσι, μὲ τὸν κύκλο που σημαίνει τὴν ἰδέα τῆς ἰσοῤῥοπίας, μὲ τὸ τετράγωνό που σημαίνει τὴν ἰδέα τῆς σκληρῆς πραγματικότητος. Μὲ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια τεντωμένα στους ὀκτῶ ὁρίζοντες, ποὺ προσπαθοὺν οἱ ἐρωτευμένοι αὐτοὶ νέοι να ταυτιστοὺν καὶ να προσεγγίσουν, ὄσο τοὺς εἶναι δυνατὸν τὴν ἐλευθερία μὲ τὴν ἀναγκαιότητα. Καὶ για να τὸ ἐπιτύχουν αὐτὸ χρειάζεται να ἔχουν δυνάμεις για να ἀντισταθούν:

 

1. Στην πολὺ ἐλευθερία που καταλήγει στην ἀσυδοσία.

2. Στην ἀναγκαιότητά που τείνει να γίνει σκλαβιά.

3. Στο θέλω χωρὶς ὅριά που τείνει να γίνει ἀπληστία (ὑπερκατανάλωσις).

4. Στο πρέπει τῶν θρησκειῶν που τείνει να γίνει στέρησις.

5. Στῇ γνώση που τείνει να γίνει δογματισμός, να μὴ σκέπτεσαι πιά.

6. Στην ἀμετακίνητη θέση καὶ ἀντιθεση, στην στείρα ἀντιπαράθεση, χωρὶς διαλογο, πείραμα, ὑποχωρήση ἀμοιβαία.

 

 

Τὸ Ἰταλικὸ ἕνα (1) εὑρῶ ἔχει ἐπάνω τοῦ τὴν ἀπεικόνιση τῆς ΟΚΤΑΝΑ.

 

Γ. Πιὸ ἀναλυτικὰ καὶ κατανοητὰ στα ἕξι παραπάνω σημεῖα εἴναι:

Ταὐτὸν Ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ὑγεία εἲναι σὰν τὸ ὀξυγόνο, ποὺ ὅταν σοῦ λείψουν, τότε καταλαβαίνεις ἀμέσως τὴν ἀξία τοὺς καὶ ἀσφυκτιάς.
 

Ταὐτὸν Στην ἐποχή που ζοῦμε ἔχουμε μεγάλα σπίτια, ἀλλὰ μικρὴ οἰκογένεια, περισσοτέρους πτυχιούχους, ἀλλὰ λιγότερο καλλιεργημένους ἀνθρώπους, δηλαδὴ περισσότερες γνώσεις καὶ πληροφορίες, ἀλλὰ λιγότερη σοφία, περισσότερα χρόνια ζωῆς, ἀλλὰ χωρὶς ποιότητα.
 

Ταὐτὸν Ἡ ἐπιστήμη χωρὶς πιστὴ σ` ἕνα Θεὸ (ὑπερτάτη δύναμη) εἲναι χωλὴ καὶ ἡ πιστὴ χωρὶς ἐπιστήμη σωστὴ εἲναι τυφλή. Πιστεῦε καὶ ἐρεῦνα.
 

Ταὐτὸν Ὁ ὑπερόπτης δεν ἔχει τὸν Θεὸ τοῦ, ὁ φθονερὸς δεν ἔχει γείτονες καὶ ὁ θυμώδης δεν ἔχει τὸν ἑαυτὸν τοῦ, γίνεται ἀντιπαθής.
 

Ταὐτὸν Ἡ τηλεόρασις καὶ τὸ διαδίκτυον εἲναι οἰκοσυσκευές, πού σου φέρουν μεσ` στο σπίτι σου, ἀνθρώπους πού ποτε δεν θὰ τοὺς ἐπέτρεπες να διαβοῦν τὸ κατώφλι τοῦ.
 

"Ὅσοι ἀπὸ σᾶς πιὰ βαρεθήκατε στον κόσμο αὐτὸν τὸν ἄδικον καὶ τὸν βλακώδη να ἄγεσθε καὶ να φέρεσθε ἀπὸ τοὺς ψεῦτες, ἀπὸ τοὺς σοφιστὰς καὶ λαοπλάνους, ὅσοι πιὰ βαρεθήκατε οἱ δεσμοφύλακες σᾶς σὰν τοπία ταλαίπωρα να σᾶς ἑξαποστέλλουν εἰς τὸν Καϊάφα καὶ πρὶν ἀπ΄ αὐτὸν στον Ἄννα, προσμένοντας να ἔλθει ἡ Ὥρα ἡ χρυσαυγής, ἡ πολυύμνητος καὶ εὐλογημένη, ὅσοι πιστοί, ὅσοι ζεστοί, ὅσοι τὴν σημερινὴ ἐλεεινὴ πραγματικότητα να ἀλλάξετε ποθεῖτε, προσμένοντας να ἔλθει ἡ ὥρα, ὅσοι πιστοί, ὅσοι ζεστοί, ἐλᾶτε καὶ ἂς ἀνακράξομεν μαζὶ (νῦν καὶ ἀεί, νῦν καὶ ἀεὶ) σὰν προσευχὴ καὶ σὰν παιᾶνα, ἂς ἀνακράξωμεν μαζί, μὲ μία ψυχή, μὲ μία φωνὴ ΟΚΤΑΝΑ!" (Ἀνδρέας Ἐμπειρικός).
 

Κι ἐγὼ ὀραματίζομαι: Μία Ἀπιδέα... ΟΚΤΑΝΑ!

Νικόλαος Ε. Καλοδήμας

 
 
Δεῖτε καί ἐσεῖς τήν γνώμη σᾶς ἐδῶ. Χρησιμοποιῆστε τή φόρμα ἐπικοινωνίας τῆς ἰστοσελίδας μας καί ἀποστείλατε τό ἄρθρο σας, τό ὁποῖο ἐμεῖς θά ἀναλάβουμε νά τό δημοσιεύσουμε σέ αὐτήν.